r google-plus facebook twitter linkedin2 nujij P P M G W Monitor Nieuwsbrief pdclogo man met tas twitter boek

Brexit: Verenigd Koninkrijk stapt uit Europese Unie

Brexit: vlag naast Big Ben met Vote to Leave © Europese Unie 2016 - Europees Parlement

Oorspronkelijk zou het Verenigd Koninkrijk op 29 maart 2019 de Europese Unie verlaten: de 'brexit'. De brexit is echter al verschillende keren uitgesteld, omdat er geen overeenstemming bereikt wordt over de manier waarop brexit plaats moet vinden: aanvankelijk was brexit uitgesteld naar 12 april 2019, maar inmiddels is tijdens een speciaal ingelaste EU-top brexit verplaatst naar 31 oktober 2019.

De Europese regeringsleiders stemden op 25 november 2018 al in met een akkoord én met een politieke verklaring over de relatie na het Britse vertrek. Het Britse parlement heeft vooralsnog echter niet met deze 'brexitdeal' ingestemd. De deal regelt onder meer de rechten van burgers van het VK en de EU en de financiële afrekening. De Britten moeten volgens de deal ruim 40 miljard euro betalen om hun lidmaatschapsverplichtingen na te komen. Daarnaast zorgt het akkoord ervoor dat er geen harde grens komt tussen Ierland en het Britse Noord-Ierland.

In maart en april 2019 verwierp het Lagerhuis in diverse stemmingen zowel het gesloten akkoord als moties over alternatieven. Op een speciale Europese brexit-top van 10 april besloten de Europese regeringsleiders de Britten uitstel te verlenen tot en met 31 oktober 2019. Na een moeizame periode stapte Theresa May op als premier. Op 23 juli werd bekengemaakt dat Boris Johnson de opvolger is van Theresa May. Hij moet alsnog een parlementaire meerderheid zien te verwerven voor het realiseren van de brexit met een deal, maar dat wordt steeds moeilijker. Johnson heeft meermaals aangegeven dat hij graag een deal met de EU wil, maar dat een brexit zonder deal op 31 oktober 2019 voor hem ook een optie is.

U ziet nu de basisversie van de tekst
U ziet nu de uitgebreide versie van de tekst

1.

Relatie EU-Verenigd Koninkrijk

De relatie tussen het Verenigd Koninkrijk en de Europese Unie is in de loop der jaren vaak moeizaam geweest.

Sinds het begin van de oprichting van de voorlopers van de Europese Unie, de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal en de Europese Economische Gemeenschap, willen de Britten wel samenwerken en zelfs deel uitmaken van Europese samenwerking, maar zelden met volle overtuiging. Zelfs als lid van EU doet het VK niet mee met de euro en diverse beleidsterreinen, met name op het terrein van immigratie en sociale regelgeving. Ook stemmen de Britten in de Raad van Ministers meer dan enig ander land tegen voorstellen voor Europese wetgeving.

2.

Status onderhandelingen

Akkoord scheidingsvoorwaarden

Na lange en moeizame onderhandelingen bereikten de EU en het Verenigd Koninkrijk op 25 november 2018 een akkoord over de voorwaarden voor brexit. Het akkoord bevat ook afspraken in over een overgangsperiode van 30 maart 2019 tot december 2020 voor wat betreft het openhouden van de grenzen voor de handel. Er is voor eind 2020 gekozen omdat het nieuwe meerjarig financieel kader van de EU op 1 januari 2021 begint. Het Britse Lagerhuis echter stemde meermaals in ruime meerderheid tegen dit akkoord, waardoor toenmalig premier Theresa May terug moest naar de EU om over de voorwaarden te praten.

De belangrijkste punten uit het akkoord dat er op dit moment ligt op een rij:

  • gedurende een overgangperiode van 21 maanden zal het Verenigd Koninkrijk bestaande en nieuwe Europese regels overnemen. Hierdoor kunnen de grenzen voor beide partners helemaal open blijven voor wat betreft de handel in goederen. Ook op het gebied van justitiële en defensiesamenwerking blijven de Europese regels van kracht. De Britten zijn geen lid meer van de EU en zullen dus niet over nieuwe Europese regelgeving mogen mee stemmen
  • er is een zogeheten 'backstop' ingesteld. Kort gezegd betekent dit dat de overgangsperiode wordt verlengd zolang er geen akkoord is over de handelsrelatie tussen de EU en het VK. Deze backstop is een garantie dat er niet alsnog plots een harde grens tussen Ierland en Noord-Ierland komt na 2020. De precieze formulering is ontzettend complex, omdat de backstop over de verhouding tussen Noord-Ierland en de EU gaat én over de verhouding tussen de EU en de rest van het Verenigd Koninkrijk, en hoe die afspraken zich weer tot elkaar verhouden
  • zolang er geen handelsakkoord is tussen de EU en het VK en de backstop van kracht is mag het Verenigd Koninkrijk geen handelsakkoord met derde landen van kracht laten worden. Het VK maakt immers nog deel uit van de Europese douane-unie. Dit geldt alleen voor de handel in goederen
  • zolang er geen akkoord is over de visserij zullen EU-schepen niet in Britse wateren vissen, en zal de EU importheffingen instellen op Britse visproducten
  • voor financiële diensten zal het systeem van wederkerigheid ('equivalence') gaan gelden. Beide partijen zullen elkaars standaarden erkennen zolang ze ongeveer hetzelfde doel dienen, regelgeving mag niet veel strenger of losser zijn
  • onenigheid over regelgeving zal door een onafhankelijk panel worden behandeld. Echter, als het specifiek over Europese wetgeving gaat valt dit onder het Europees Hof
  • gedurende de overgangsperiode geldt het EU-recht bij grensoverschrijdende conflicten
  • de rechten van Britse burgers die vóór het einde van de overgangsperiode vijf jaar of langer in de EU wonen en van EU-burgers die vóór het einde van de overgangsperiode vijf jaar of langer in het VK zijn gevestigd, zullen gewaarborgd blijven. Zij behouden sociale rechten en plichten, en hun recht op vrij verkeer tussen het VK en de EU. De Britten kunnen na brexit restricties op het verblijf, in en toegang tot het VK instellen
  • de Britten zullen alle financiële verplichtingen die zij zijn aangegaan voldoen, zoals afgesproken in april 2017. In het akkoord staan geen bedragen genoemd, alleen de manier waarop de bedragen worden berekend. Het gaat om een bedrag van ongeveer 40 miljard euro.

Formeel betreft het akkoord de volgende drie dossiers:

Toekomstig (handels)akkoord

Naast de reeks gemaakte afspraken is duidelijk dat de EU en het VK na de brexit de onderhandelingen zullen voortzetten. Verreweg het meest belangrijk is het sluiten van een definitief handelsakkoord. Op andere terreinen, zoals het uitwisselen van data voor het bestrijden van criminaliteit en terrorisme, kunnen afspraken gemaakt worden zodra het VK daar regelgeving voor heeft opgesteld.

Eerder gaf het VK aan op het gebied van veiligheid nauw met de EU te willen samenwerken, en blijven meedoen met een aantal Europese agentschappen: het Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart, het Europees Geneesmiddelenbureau en het Europees Agentschap voor chemische stoffen. De Britten zouden mogelijk de regels van die agentschappen accepteren en blijven meebetalen aan de werkzaamheden daarvan, zonder dat ze hun stemrecht behouden.

Probleemdossiers

Grens met Ierland

Het grootste hoofdpijndossier is de grens tussen Ierland en Noord-Ierland. Beide partijen willen dat deze volledig open blijft. Dat kan alleen als de Britten in de interne markt blijven, wat nog onzeker is. Een regeling die ervoor zorgt dat die grens openblijft zonder douanecontroles én dat het Verenigd Koninkrijk eigen handelsregels heeft, lijkt een onmogelijke opgave.

Ook met het bereikte akkoord van 25 november 2018 is deze kwestie nog niet opgelost, anders dan dat de huidige situatie tot december 2020 blijft bestaan.

Handelsrelatie

De belangrijkste vraag is hoe de handelsrelatie er uit komt te zien. Er zijn een aantal opties, variërend van vrijwel volledige vrijhandel (zoals met bijvoorbeeld Noorwegen) tot een 'regulier' handelsverdrag (zoals met Japan of Canada). De mate waarin de grenzen open kunnen blijven hangt af van de vraag in hoeverre de EU en het VK bereid zijn elkaars regels over te nemen en/of te accepteren. Zo wil de EU dat de eigen strenge milieu-eisen niet worden ondermijnd door producten uit het VK die niet aan die eisen voldoen.

Details, details

Op sommige meer 'technische' vraagstukken, zoals wederzijdse toegang tot visgronden, wordt om iedere millimeter onderhandeld. Een mengeling van economische belangen, politieke gevoeligheid, en het hebben of juist ontbreken van een gezamenlijk doel is bepalend voor hoe moeizaam overeenstemming bereikt kan worden. Zo waren de EU en het VK het snel eens dat de samenwerking op het gebied van terrorismebestrijding moet worden voortgezet. Toch is ook die samenwerking niet meteen geregeld omdat er wel afspraken moeten komen onder welke voorwaarden gegevens worden uitgewisseld en hoe die gegevens gebruikt mogen worden. Stel dat de EU al haar gevoelige informatie deelt met de Britten, en de Britten sluiten op hun beurt een verdrag met een ander land waarin staat dat zij al hun informatie zullen delen, dan komt gevoelig Europese informatie terecht bij een derde land zonder dat de EU daar iets over te zeggen heeft.

Naar een harde of een zachte brexit?

Het schrikbeeld van de EU en ook veel Britten is dat er géén akkoord ligt voordat de brexit plaatsvindt, en mogelijk zelfs niet na de overgangstermijn op 1 januari 2021. Dat betekent dat er geen afspraken zijn en de handelsrelatie onder het regime van de Wereldhandelsorganisatie plaatsvindt, het absolute minimum. Dan zijn er ook geen afspraken over zaken als wederzijdse hulp bij de aanpak van terrorisme en mensenhandel, geen programma's voor samenwerking op het gebied van onderzoek, en geen afspraken op andere terreinen waarop nu samen wordt opgetrokken. Dit is de 'harde brexit'.

Is het voorkomen van dat scenario reden genoeg om hoe dan ook tot een vergelijk te komen? De hardliners aan Britse zijde draaien het om: liever geen akkoord dan een akkoord waar het VK te veel moet toegeven. Dat is meer dan alleen politiek sentiment: wanneer de Britten uit de interne markt stappen, zijn ze ook niet langer gebonden aan het vrije verkeer van personen. De Britten krijgen dan weer volledige controle over de eigen grenzen en kunnen zelf bepalen wie er wel en niet het Verenigd Koninkrijk in mag.

'No-deal' scenario

In de loop van 2018 begonnen steeds meer mensen en bedrijven zich zorgen te maken over de gevolgen van de brexit, en vooral van de gevolgen van een harde of 'no-deal' brexit. De impasse in de onderhandelingen heeft dit proces versneld. Zowel de EU als het VK hebben draaiboeken en scenario's opgesteld over wat er gaat gebeuren als ze er niet uit komen in de onderhandelingen. Dit gaat om heel praktische zaken als het op korte termijn aannemen van heel veel douanepersoneel tot versnelde procedures voor wederzijdse erkenning van producteisen.

Aangezien de kans op een no-deal brexit groter wordt naarmate de deadline nadert komt de Europese Commissie met verschillende maatregelen om de gevolgen hiervan te kunnen opvangen. Zo bestaat er nu een maatregel waardoor burgers, in het geval van een no-deal brexit, van het VK geen visum hoeven aan te vragen wanneer ze korter dan 90 dagen in een EU-land willen verblijven. Ook wil de EU de rechten van studenten uit het VK die op dit moment aan een Erasmus+ programma deelnemen blijven garanderen. Voor beide maatregelen geldt wel dat de EU van het VK dezelfde garanties verwacht.

Met het aantreden van Johnson als premier is het no-deal scenario bovendien nog concreter geworden. Johnson eist nieuwe onderhandelingen met de EU en wil onder andere dat de backstop van de grens bij Noord-Ierland wordt teruggedraaid. De EU gaat hier echter niet mee akkoord en wil juist dat Groot-Britannië inbindt. Johnson dreigt al geruime tijd met de no-deal brexit als optie. Het Britse parlement heeft meerdere keren aangegeven de no-deal brexit niet als mogelijkheid te zien, maar de positie van het parlement is steeds onzekerder.

Brexit terugdraaien?

Het is mogelijk om de uittredingsprocedure stop te zetten en terug te draaien. De artikel 50-procedure zegt daar zelf niks over, maar in december 2018 deed het Hof van Justitie hier een uitspraak over. Het Hof stelde dat het Verenigd Koninkrijk de brexitprocedure zonder toestemming van de andere lidstaten stop kan zetten. In dat geval blijft het Verenigd Koninkrijk onder de oude voorwaarden in de Europese Unie. Dit is mogelijk totdat de brexit definitief is: dus als alle nationale parlementen akkoord zijn gegaan met de scheiding.

3.

Gevolgen van de brexit

Voor het Verenigd Koninkrijk

Een brexit betekent dat alle Europese regels die directe werking hebben - regels die op Europees niveau zijn vastgesteld en zonder tussenkomst van nationale wetgeving voor iedereen gelden - niet meer geldig zijn. De Britse regering moet duizenden en duizenden regels opstellen om allerlei zaken zelf te regelen. Bijvoorbeeld eisen op het gebied van productveiligheid, of lijsten van verboden middelen. De Britten zullen ook regels die zijn opgesteld om Europese richtlijnen te implementeren tegen het licht willen houden en in veel gevallen aanpassen. Nigel Farage, boegbeeld in de strijd voor een brexit, zegt niet voor niets dat dit de dag is waarop het Verenigd Koninkrijk weer baas in eigen huis is. Het is een wetgevende operatie die zijn weerga in de Britse geschiedenis niet kent.

Afhankelijk van hoe 'hard' de brexit is, komen er grenscontroles tussen de EU en het VK. Het VK moet handelsakkoorden gaan sluiten met de rest van de wereld wanneer het niet langer onderdeel uitmaakt van de douane-unie. Nog meer dan de EU zal ook het VK aan invloed op het wereldtoneel verliezen.

Voor de EU

Voor de Europese Unie verandert er formeel heel weinig. Er is één lidstaat minder, en dat heeft gevolgen voor stemverhoudingen en de begroting maar qua wetgeving blijft alles hetzelfde. Er is een land bijgekomen waar de EU een verdrag mee zal sluiten. Voor Europese bedrijven die veel handelen met het VK of vestigingen hebben in het VK zijn de gevolgen ingrijpend - mogelijk krijgen die te maken met allerlei barrières die er al heel lang niet meer zijn geweest.

Politiek gezien is de impact veel groter. De politieke verhoudingen binnen de Unie zijn aan het verschuiven; de grote drie zijn weer de grote twee (Duitsland en Frankrijk) en het noordelijke blok wordt verzwakt. Op het wereldtoneel boet de EU aan gewicht in. Tegelijkertijd vertrekt ook de lidstaat die het vaakst op de rem trapte bij het ontwikkelen van nieuw beleid en nieuwe bevoegdheden. In die zin kan de brexit ook tot nieuwe vooruitgang voor de EU leiden.

De Europese Commissie brengt de gevolgen van de brexit per beleidsonderwerp in kaart in zogeheten 'preparedness notices'. Voor belangrijke stukken regelgeving staat daarin nauwkeurig omschreven wat er verandert na het vertrek van het Verenigd Koninkrijk uit de EU. Veel Europese agentschappen hebben soortgelijke documentatie opgesteld.

Ook heeft de Europese Commissie een plan bedacht dat tot doel heeft de nadelige effecten van alle mogelijke brexitscenario's tot een minimum te beperken.

Voor Nederland

Er wonen en werken ongeveer 100.000 Nederlanders in het Verenigd Koninkrijk. Het VK heeft toegezegd dat EU-burgers die vijf jaar of langer in het VK wonen niet uit het land hoeven te vertrekken. De termijn van vijf jaar gaat in na het definitieve vertrek van het VK uit de EU. Voor mensen die er korter wonen geldt een 'coulanceperiode' van waarschijnlijk twee jaar.

De overheid heeft een overzicht gemaakt van de gevolgen voor Nederlanders in het VK en Britten in Nederland.

Het Nederlandse bedrijfsleven is zeer ongelukkig met de brexit: veel Nederlandse bedrijven handelen met het Verenigd Koninkrijk of hebben er vestigingen. Als de Britten niet in de interne markt blijven, kost dat mogelijk miljarden aan administratieve rompslomp, handelsbelemmeringen en import- en exporttarieven. Volgens het IMF gaat de brexit mét goede afspraken Nederland 0,6 procent van het bbp kosten, en een 'no-deal' brexit 1 procent. De Duitse denktank Bertelsmann Stiftung schat in dat de Nederlandse burger er door brexit ongeveer 200 euro op achteruit gaat ten opzichte van de winst die de Europese interne markt oplevert. Noord-Holland is een van de Europese regio's is die volgens het onderzoek het meest onder de brexit zal lijden.

Brexitwet

Ook in Nederland moeten er de nodige wetten worden aangepast om het vertrek van het Verenigd Koninkrijk te regelen. De regering kwam in november 2018 met de 'verzamelwet Brexit'. In deze wet, die inmiddels is aangenomen door de Staten-Generaal, staat dat de regering met algemene maatregelen van bestuur en ministeriële regelingen kan ingrijpen indien de brexit uit de hand loopt. Die regelingen zouden dan later in wetgeving worden vastgelegd, en pas dan zou het parlement een rol spelen.

4.

De onderhandelingen over de brexit: wie is wie?

In het nieuws over de brexit-onderhandelingen vallen veel verschillende namen. Een overzicht van de hoofdrolspelers.

'Team UK'

De Britse premier Boris Johnson leidt de brexitkoers van de Britten. Voormalig premier Theresa May leidde sinds de zomer van 2018 de onderhandelingen over de brexit, maar de deal die daaruit voort kwam is door het Engelse parlement verworpen. Zowel haar eerste minister voor brexit, David Davis, als zijn opvolger, Dominic Raab, stapten op uit onvrede over gedane concessies aan de EU. Op 16 november 2018 benoemde May Stephen Barclay als nieuwe brexit-minister.

De nummer twee van het Britse onderhandelingsteam is Oliver Robbins. Hij is in feite de vaste man in Brussel. Tim Barrow is de Britse permanente vertegenwoordiger in Brussel en steun en toeverlaat van Oliver Robbins. Barrow bezorgde de officiële brief van May aan Juncker die de artikel 50-procedure in werking zette.

Verdeeld thuisfront

Een flink deel van de Conservatieven is voorstander van een Verenigd Koninkrijk buiten de EU. Een aanzienlijk deel van hen wil nog liever een harde brexit dan een akkoord waar de Britten 'te veel' moeten toegeven.

De grootste oppositiepartij Labour bleef lang onduidelijk over wat zij wil. Slechts schoorvoetend lijkt Labour zich definitief uit te spreken voor een zo open mogelijke relatie tussen het VK en de EU na brexit.

Ieder akkoord moet worden goedgekeurd door het Britse parlement. Het Britse Hogerhuis lijkt in elk geval in meerderheid voor diepgaande samenwerking met de EU, ook als dat betekent dat de Britten ook op een aantal punten iets zullen moeten toegeven.

'Team EU'

Michel Barnier is de hoofdonderhandelaar van de EU. Hij was eerder minister van Europese Zaken in Frankrijk en twee keer eurocommissaris. Barnier blijft in de onderhandelingen hameren op het feit dat EU gebouwd is op regels, en dat de EU daar niet in zal gaan schipperen.

Barnier wordt bijgestaan door Sabine Weyand en Didier Seeuws. Seeuws moet ervoor moet zorgen dat de belangen van de lidstaten behartigd worden, die elk een eigen brexit-afgevaardigde hebben en intensief betrokken worden bij de onderhandelingen.

Daarnaast heeft het Europees Parlement ook een hoofdonderhandelaar. De voormalig Belgische premier Guy Verhofstadt, nu leider van de ALDE-fractie, heeft deze taak op zich genomen.

Een opvallende raadgever aan de EU kant is Georg Riekeles. Deze Noor is een kenner van de bijzondere relatie die de Noren, als niet-EU-land, met de Unie hebben.

De Europese Raad, het overleg van de Europese regeringsleiders, is in belangrijke mate verantwoordelijk voor het opstellen van de kaders waarin EU-hoofdonderhandelaar Barnier kan onderhandelen.

Nederland

Regering

Premier Rutte is als lid van de Europese Raad nauw betrokken bij de brexit-onderhandelingen. De brexit is een vast agendapunt op de Europese Raad, en de regeringsleiders worden tussentijds op de hoogte gehouden van alle vorderingen.

In Brussel heeft Nederland heeft een brexit-afgevaardigde die aanschuift bij overleggen met Didier Seeuws. Daarnaast is er binnen de permanente vertegenwoordiging, de Nederlandse ambassade bij de EU, veel aandacht voor het brexit-dossier.

Parlement

Rapporteurs Pieter Omtzigt (CDA) en Marit Maij (PvdA) van de vaste commissie van Europese Zaken van de Tweede Kamer hebben begin 2017 een uitgebreid rapport over de gevolgen van de brexit voor Nederland gepubliceerd. Sinds de verkiezingen van maart 2017 zijn Anne Mulder (VVD) en Kees Verhoeven (D66) naast Omtzigt brexit-rapporteurs.

5.

Mijlpalen in de brexit-onderhandelingen

Belangrijke te nemen stappen:

  • 31 oktober 2019: Uiterste datum van uittreding
  • 31 december 2020: Einde overgangsperiode

Belangrijke genomen stappen:

  • 23 juni 2016: Referendum over lidmaatschap van de Europese Unie wordt gehouden in het VK. 51,9% stemt vóór brexit, 48,1% tegen.
  • 8 februari 2017: Het Britse Lagerhuis stemt met 494 tegen 122 stemmen definitief voor het aanroepen van artikel 50, het artikel uit het EU-verdrag waarin staat beschreven hoe een lidstaat uit de EU kan stappen. Op 13 maart 2017 stemt ook het Hogerhuis in, ondanks bezwaren dat de rechten van EU-ingezetenen in het VK niet goed beschermd werden.
  • 29 maart 2017: overhandiging van de zogeheten 'artikel 50'-brief van premier May (English) door de Britse EU-ambassadeur aan de Europese instellingen. De artikel 50-procedure treedt in werking.
  • 19 juni 2017: Start onderhandelingen.
  • 8 december 2017: Voorlopig politiek akkoord over de scheidingsvoorwaarden. Hiermee is de weg vrij voor de start voor de onderhandelingen over de relatie tussen de EU en het VK na brexit.
  • maart 2018: Akkoord over de transitieperiode na brexit. Deze zal duren tot 1 januari 2021 en tot die tijd blijft het VK lid van de interne markt en de douane-unie.
  • juli 2018: Het Verenigd Koninkrijk maakt de voorstellen bekend (English) voor de toekomstige relatie met de EU.14 november 2018: Principe-overeenkomst tussen EU en Verenigd Koninkrijk over brexit.
  • 25 november 2018: Europese brexittop waarop de regeringsleiders van de andere EU-landen akkoord gingen met het akkoord tussen de EU en het VK.
  • 15 januari 2019: Het Britse Lagerhuis stemt met 432 tegen 202 stemmen tegen het akkoord tussen de Britse regering en de EU.
  • 12 maart 2019: Het Britse Lagerhuis stemt met 391 tegen 242 stemmen tegen het akkoord tussen het VK en de EU, inclusief bindende en niet-bindende garanties over de backstop, dat in de nacht van 11 op 12 maart werd bereikt.
  • 13 maart 2019: Het Lagerhuis stemt met 321 tegen 278 stemmen tegen het verlaten van de EU zonder een akkoord, de no-deal brexit.
  • 14 maart 2019: Het Lagerhuis stemt met 334 tegen 85 stemmen tegen het houden van een nieuw referendum en besluit met 413 tegen 202 stemmen een verzoek aan de EU te doen om brexit uit te stellen tot 30 juni 2019.
  • 21 maart 2019: Europese Raad onder voorwaarden akkoord met uitstel brexit tot 22 mei.
  • 27 maart 2019: Lagerhuis verwerpt alle acht voorstellen voor een alternatieve aanpak van brexit.
  • 29 maart 2019: Het Lagerhuis stemt verwerpt wederom de brexitdeal van May.
  • 10 april 2019: May krijgt uitstel tot 1 november, zo is besloten op de Europese top over de brexit.
  • 17 mei 2019: Jeremy Corbyn trekt stekker uit brexit onderhandelingen.
  • 24 mei 2019: May kondigt aan te vertrekken als partijleider van de conservatives op 7 juni en vervolgens als premier
  • 7 juni 2019: na het uitstel van een vierde stemming over de brexitdeal en felle kritiek vanuit haar eigen partij op haar onderhandelingen met de oppositie stapt May op als partijleider.
  • 23 juli 2019: Boris Johnson verkozen tot nieuwe leider Conservative Party en wordt daarmee de nieuwe premier van het Verenigd Koninkrijk.

6.

Meer informatie

Externe sites

Terug naar boven