De visserij-industrie genereert naar verhouding slechts een bescheiden aantal banen. Toch wordt deze sector al decennia lang de hand boven het hoofd gehouden. Dat gaat ten koste van gemeenschappelijke visbestanden die toebehoren aan alle inwoners van de Europese Unie. Het wordt tijd dat de sector wordt afgerekend op onverantwoord gedrag en gedwongen wordt zich te gedragen als een normale marktpartij met de daarbij behorende rechten en plichten.
De permanente subsidies voor de sector moeten geleidelijk worden afgeschaft. Alleen subsidies die de sociale gevolgen van een drastische herstructurering in kustgebieden kunnen verzachten kunnen (tijdelijk) behouden blijven.
Het wordt tijd dat economisch gewin niet langer de boventoon voert. Het verlies aan banen en daarmee het verlies aan inkomen voor op de visserij gerichte gemeenschappen is een noodzakelijk offer voor het behoud van de visstand. Werkloze vissers kunnen worden omgeschoold, maar uitgestorven vissoorten kunnen niet worden hersteld.
