Roma
Gelijkheid en non-discriminatie nemen een belangrijke plek in op de agenda van de Europese Unie. Door middel van wetgeving zorgt de EU ervoor dat burgers overal in de Europese Unie dezelfde mate van bescherming tegen discriminatie genieten.
Inhoudsopgave van deze pagina:
Delen
De EU zet zich in voor de rechten van de vrouw, onder meer op de arbeidsmarkt. Zo werd reeds in de jaren vijftig in het EEG-verdrag de regel opgenomen dat mannen en vrouwen gelijk loon voor gelijk werk moeten krijgen. Toch is de ongelijkheid tussen man en vrouw nog duidelijk zichtbaar in de Europese Unie.
De Europese vrouw is momenteel gemiddeld hoger opgeleid dan de man, maar vrouwen verdienen nog altijd gemiddeld 18 procent minder. In Nederland ligt het verschil zelfs op 23,6 procent. Daarnaast is de kans op een leidinggevende functie voor vrouwen half zo groot als die voor mannen. De werkloosheid onder vrouwen ligt 16 procent hoger dan onder mannen: ruim driekwart van de mannen in de EU heeft een baan, van de vrouwen werkt iets meer dan de helft. Vanuit vrouwenorganisaties klinkt ook kritiek op de EU, omdat de EU geen duidelijke doelstellingen zou formuleren.
De Europese Commissie wilde in de tweede helft van 2010 een vijfjarenstrategie voor de gelijke behandeling van mannen en vrouwen presenteren. Een gelijke beloning voor mannen en vrouwen wordt een van de kernpunten van deze strategie. Daarnaast wil de Europese Commissie werkgevers stimuleren de salarisongelijkheid op te heffen.
Wat betreft de gelijke kansen en de non-discriminatie voor etnische minderheden, maakt de EU zich voornamelijk zorgen om de positie van de Roma in Centraal en Oost-Europa. Naast werkloosheid en verlies van zekerheid omtrent woon- en gezondheidszorg, worden de Roma nu ook openlijk het slachtoffer van racistisch geweld en indirecte discriminatie in openbare diensten, tewerkstelling, onderwijs en gezondheidszorg.
Sommige Roma beschouwen zichzelf niet als Roma uit vrees voor vervolging en racisme. En aantal jaar geleden kwamen op hoog niveau acht landen rond de tafel zitten en beloofden zij om in de komende tien jaar in hun land de schrijnende welvaartskloof tussen de Roma en de niet-Roma hoog op hun politieke agenda te plaatsen.
De conferentie kwam tot stand onder druk van de Wereldbank, de Europese Commissie, de Europese Ontwikkelingsbank en de regeringen van Finland en Zweden. In december 2003 legde de conferentie de prioriteiten vast: onderwijs, werkgelegenheid, gezondheidszorg en behuizing. Ook armoede, discriminatie en genderproblematiek binnen de Roma-gemeenschap zullen ter discussie staan. De regeringen van de betrokken landen hebben afgesproken hervormingen door te voeren en op nationaal vlak actieplannen op te zetten en budgetten vrij te maken in samenwerking met internationale fondsen en donoren.
De Europese Unie strijdt ook tegen discriminatie op grond van seksuele geaardheid. Vanuit het Bureau Europees Parlement in Den Haag worden activiteiten georganiseerd om de problemen met homohaat in onze maatschappij bespreekbaar te maken. Op 16 mei 2008 heeft er in Amsterdam een debat plaatsgevonden over homodiscriminatie en wat het Europees Parlement daaraan doet.
Met name in de nieuwe lidstaten is de tolerantie voor homo's na de toetreding tot de Europese Unie toegenomen. Net als in Nederland zijn er vele homobewegingen ontstaan en groeit het aantal horecagelegenheden voor homo's. In België, Nederland en Spanje is inmiddels het homohuwelijk mogelijk gemaakt.
Tijdens de plenaire vergaderingen in mei heeft het Europees Parlement aangegeven dat de Europese Commissie zich nog sterker moet maken voor gelijke rechten voor homo's.
Het Europees Parlement is tevreden dat de meeste lidstaten de richtlijnen omtrent gelijke kansen en non-discriminatie hebben opgenomen in hun nationale wetgeving. Toch wil het EP dat:
-
-lidstaten ervoor zorgen dat slachtoffers van discriminatie in gerechtelijke procedures kosteloos worden bijgestaan, ook wanneer zij daar zelf niet de financiële middelen voor hebben;
-
-lidstaten aan verenigingen, organisaties en andere rechtspersonen de mogelijkheid geven om slachtoffers van discriminatie te ondersteunen in het nemen van gerechtelijke stappen;
-
-lidstaten nationale plannen opstellen tegen alle vormen van discriminatie;
-
-de Commissie met een gemeenschappelijke, Europese definitie van positieve actie moet komen, zodat alle lidstaten met dezelfde definities kunnen werken in het bestrijden van discriminatie;
-
-minderheidsgroepen, zoals de Roma, specifieke en maatschappelijke bescherming krijgen.
Parlementsleden maken zich nog zorgen over de geringe kennis over de antidiscriminatiewetgeving bij de burgers in de lidstaten. Het Parlement herinnert de lidstaten aan hun verplichting om hun burgers voor te lichten en om campagnes te steunen voor meer bewustwording ten aanzien van de nationale wetgeving en over de instanties die betrokken zijn bij de bestrijding van discriminatie. De nationale regeringen moeten dus meer doen om hun burgers bekend te maken met de Europese wet- en regelgeving op het gebied van gelijke kansen en non-discriminatie.
Het Europees Parlement pleit voor Europese regelgeving. Parlementsleden stellen dat het geen zin heeft om discriminatie op bepaalde gebieden te verbieden en op andere gebieden toe te staan. Hoewel enkele lidstaten tegen gecentraliseerd Europees beleid op het gebied van antidiscriminatie zijn, is de Europese Commissie gezwicht voor de druk van het Europees Parlement. In juli 2008 maakte de Commissie haar plan bekend voor een allesomvattende antidiscriminatierichtlijn. Hiermee wordt het discrimineren op basis van leeftijd, handicap, seksuele geaardheid en religie verboden, ook buiten de werksfeer.
Hieronder staan een aantal veel gehoorde argumenten in de discussie over discriminatie, waarbij bijna altijd wel kanttekeningen te maken zijn. Dat maakt de discussie boeiend, maar een oordeel niet eenvoudiger. Europa is wikken en wegen. Door op de links te klikken krijgt u meer informatie én nuancering.
Tip: Na het lezen van de argumenten kunt u zelf Uw reactie geven.
-
Wanneer er Europese wetgeving is omtrent non-discriminatie is elke lidstaat verplicht zijn verantwoordelijkheden te nemen en gelijke kansen voor iedereen te garanderen.
Wanneer vanuit de EU wetten over non-discriminatie worden uitgevaardigd, moeten alle lidstaten deze regels in hun eigen systeem van wetten opnemen. Voor alle burgers van de Europese Unie gelden dan exact dezelfde regels betreffende non-discriminatie en gelijke kansen. Wanneer zij menen dat zij worden gediscrimineerd, kunnen zij zich op dezelfde regels baseren en gebruik maken van dezelfde juridische procedures.
-
Wanneer lidstaten niet hun verantwoordelijkheden nemen om hun burgers te beschermen tegen discriminatie, kan de Europese Unie ingrijpen en aan de hand van de Europese wetgeving de burgers helpen.
Nationale regeringen zijn soms niet bij machte om hun burgers te allen tijde te beschermen. In het geval dat er Europese wetgeving komt voor non-discriminatie en gelijke kansen, kan een Europees orgaan ingrijpen en slachtoffers helpen in het starten van juridische procedures. Daarnaast heeft de EU dan het recht om de nationale lidstaten op hun falen aan te spreken.
-
De lidstaten weten zelf het beste hoe zij de specifieke discriminatieproblemen in hun land moeten bestrijden. Europese wetgeving is niet nodig.
De samenlevingen van alle Europese lidstaten zijn uniek. In elke staat gelden andere gebruiken, normen en waarden. Centrale wetgeving vanuit de EU kan geen rekening houden met alle specifieke kenmerken van een bepaald land. Elke staat kan problemen met discriminatie dan ook het beste op haar eigen manier oplossen. Zo zullen de oplossingen het beste aansluiten bij de eigen samenleving en de eigen bevolking.
Uw reactie
Door op Uw reactie te klikken kunt u laten weten, wat u van de verschillende argumenten vindt. Ook kunt u natuurlijk andere argumenten aandragen. Uw reactie wordt zeer op prijs gesteld.
