Wereldspelers

De Europese Unie (EU) is, na jarenlange uitbreiding en groei, met haar ruim 500 miljoen inwoners en gezamenlijk inkomen van 13 biljoen euro een grote speler op het wereldtoneel geworden. Parallel hieraan is de EU een steeds belangrijker gesprekspartner voor de andere wereldspelers geworden.

De relaties met die wereldspelers hebben de EU meer beïnvloedingsmogelijkheden gegeven ten aanzien van bijvoorbeeld (wereld)handel en mensenrechten.

Delen

enveloppe

Inhoud

1.

De Europese Unie en de NAVO

De Europese Unie en de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO) zijn beide kort na de Tweede Wereldoorlog opgericht. Terwijl de EU voornamelijk als doel had om economische voorspoed te brengen, had de NAVO als doel om het westen te beschermen tegen het communistische oosten. Het lidmaatschap van beide organisaties is goed verenigbaar.

In 1948 werd ook de West-Europese Unie (WEU) opgericht. De WEU had als taak de uitvoering van het Defensiebeleid van de Europese Unie. In 2002 zijn de ondergeschikte onderdelen van de WEU (het Instituut voor veiligheidsstudies en het Satellietcentrum) als agentschappen ondergebracht bij de EU, terwijl de defensieve taken zijn overgedragen aan de NAVO. In het voorjaar van 2010 is besloten om de WEU op te heffen.

2.

De Europese Unie en de Verenigde Naties

De Europese Unie heeft op het gebied van mensenrechten veelal dezelfde prioriteiten als de Verenigde Naties, zoals het verspreiden van vrede en veiligheid, het respecteren van mensenrechten en het uitroeien van ziektes.

De Europese Unie heeft het doel om de samenwerking met de VN te versterken. Dat kan op verschillende gebieden zijn: conflictpreventie, mensenrechten, handelsbeleid en sociaal beleid. De samenwerking kan bestaan uit financiële steun van de Europese Commissie aan de VN, maar ook uit participatie van de Commissie in VN-fora en beleidsvorming.

In 2010 probeerde de Europese Unie zijn status als waarnemer uit te breiden en meer rechten te krijgen. Waarnemende leden van de VN hebben standaard het recht te spreken tijdens de Algemene Vergadering, maar niet om te stemmen of documenten en voorstellen in te dienen. Per waarnemend lid kan de Algemene Vergadering van de VN besluiten om meer rechten toe te kennen. Het stemrecht kunnen zij echter nooit krijgen. De EU wilde meer rechten krijgen zodat het gemakkelijker zou worden om met één stem te spreken en voorstellen niet meer via EU-lidstaten gedaan zouden hoeven worden.

Het voorstel de EU uitgebreide rechten te geven werd in september 2010 door de VN verworpen. Behalve Australië, Nieuw-Zeeland en Canada, die protesteerden tegen de arrogante manier waarop de EU het voorstel presenteerde, was ook de groep van Caribische landen tegen, omdat zij niet dezelfde rechten zouden krijgen als de EU. Een hernieuwde poging om volwaardig lid te worden kon in mei 2011 wel op steun rekenen. Het Hongaars voorzitterschap van de EU had de resolutie zo aangepast dat ook andere regionale organisaties (zoals de Afrikaanse Unie of de Arabische Liga) dezelfde rechten kunnen krijgen als zij daarom vragen. De EU heeft nu het recht om te spreken, voorstellen te doen, amendementen en moties in te dienen, reacties te geven en het recht om documenten te verspreiden.

3.

De Europese Unie en de Wereld Handels Organisatie

De Europese Unie vormt het grootste handelsblok ter wereld en is daarom een belangrijke partij in de Wereld Handels Organisatie (WHO). In de WHO poogt een groot aantal landen hun handelsbeleid effectief op elkaar af te stemmen. Bij onderhandelingen treedt de Europese Commissie  namens de Europese Unie op.

De Europese Unie streeft in het kader van de Wereld Handels Organisatie onder meer naar wereldwijde liberalisatie van de handel, bestrijding van merkenpiraterij, erkenning van technische normen en een betere positie op de wereldmarkt van derdewereldlanden.

4.

De Europese Unie en de G-20

De G-20  is in 1999 opgericht om regelmatig belangrijke geïndustrialiseerde en ontwikkelingseconomieën bijeen te brengen om vraagstukken rondom de wereldwijde economie te bespreken. De EU zet zich binnen de G-20 in voor afstemming van de wereldeconomie, ontwikkeling van opkomende economieën, eerlijker handel , hervorming van het financiële systeem, waaronder financiële regelgeving en de internationale financiële instituties, zoals het Internationaal Monetair Fonds (IMF).

5.

Meer informatie

Delen

enveloppe

Terug naar boven