De Europese Unie zet zich in voor de rechten van de vrouw, waaronder op de arbeidsmarkt. Zo werd al in de eerste EU-verdragen van de jaren vijftig de regel opgenomen dat mannen en vrouwen gelijk loon voor gelijk werk moeten krijgen.
Inhoudsopgave van deze pagina:
Delen
De EU heeft als doel om de ongelijkheid tussen man en vrouw uit te bannen en de gelijkheid tussen de seksen te bevorderen. Het tegengaan van een ongelijke positie van man en vrouw op de arbeidsmarkt is hier een onderdeel van.
Toch is de ongelijkheid tussen man en vrouw nog altijd duidelijk zichtbaar in de Europese Unie. Europese vrouwen zijn inmiddels hoger opgeleid dan de Europese mannen, maar zij verdienen nog altijd gemiddeld 17,5 procent minder dan hun mannelijke collega's. Daarnaast is hun kans op een leidinggevende functie half zo groot als die van mannen. De werkloosheid onder vrouwen ligt ook een stuk hoger dan onder mannen: ruim driekwart van de mannen in de EU heeft een baan, van de vrouwen werkt iets meer dan de helft. Vanuit vrouwenorganisaties klinkt kritiek op de EU, omdat die geen duidelijke doelstellingen zou formuleren.
De uitbreiding van de EU in 2004 met tien nieuwe lidstaten, waarvan acht voormalige Oostbloklanden, leidde tot bezorgdheid. Met de positie van de vrouw was het in veel van deze landen namelijk slechter gesteld dan in de andere EU-landen. Men vreesde voor een achteruitgang van de algemene positie van de vrouw in de Europese Unie. In de nieuwe lidstaten zorgde de aansluiting bij de EU juist voor een grote vooruitgang op het gebied van vrouwenrechten, omdat die landen zich voortaan moesten houden aan de Europese wetten over gelijke behandeling van mannen en vrouwen.
Ondanks de positieve vooruitgang in de nieuwe lidstaten, heeft de uitbreiding in 2004 problemen met zich meegebracht voor de Europese besluitvorming met betrekking tot gelijke rechten. Nieuwe wetten op bijvoorbeeld het gebied van arbeidsdiscriminatie komen moeilijker tot stand, doordat grote conservatieve landen als Polen een belangrijke stem hebben gekregen in de Raad van Ministers en het Europese Parlement.
