Wereldhandelsorganisatie (WHO) - Europa NU

De Wereldhandelsorganisatie (WHO) staat beter bekend als de WTO, de World Trade Organisation. De WTO is erop gericht handel te stimuleren. Dat doet ze door landen te laten onderhandelen over het verlagen van invoertarieven, het afschaffen van regels die de hoeveelheid handel inperken, en gelijke regels voor handel te laten gelden voor alle landen.

De WTO kan zelf geen regels maken; er kunnen alleen besluiten worden genomen als alle landen het met elkaar eens worden. Er had in 2005 een akkoord moeten zijn over een nieuw handelsverdrag, maar er wordt nog steeds onderhandeld. Deze onderhandelingen worden de Doha-ronde genoemd, omdat in 2001 in die stad de ministers uit alle landen die lid zijn van de WTO, bijeen kwamen.

Eerdere onderhandelingsrondes hebben al wel een breed pakket van handelsregels opgeleverd. Vanwege de onenigheid nu en vroeger vallen niet alle soorten producten onder de WTO-regels. Landbouw, textiel, en sommige diensten zijn in elk geval wel onderdeel van de WTO. Goederen die door de industrie zijn geproduceerd (bijvoorbeeld televisies of auto's) vallen niet onder de regels van de WTO.

De basis van de WTO-regels is:

• - 

  Als één land gunstige handelsvoorwaarden krijgt, gelden die voorwaarden ook voor alle andere landen. Dat betekent dat een laag tarief voor één land voor alle landen geldt. Er zijn uitzonderingen mogelijk. Zo mogen ontwikkelingslanden bevoordeeld worden, en zijn vrijhandelszones tussen groepen landen toegestaan. De EU is hier een goed voorbeeld van met haar interne markt.
• - 

  Er mag geen onderscheid worden gemaakt tussen buitenlandse of 'eigen' producten.
• - 

  Tarieven moeten vast zijn, dat geeft zekerheid en kweekt vertrouwen.
• - 

  Oneerlijke handelspraktijken als exportsubsidies en dumping (het verkopen van producten onder de kostprijs) zijn niet toegestaan.

Landen kunnen klachten indienen bij de WTO als andere landen zich niet aan die regels houden. Als er sprake is van oneerlijke praktijken, kan de WTO een land toestaan "vergeldingsmaatregelen" te nemen om de schade te compenseren.

De Europese Unie treedt op als één geheel binnen de WTO. De Europese Commissaris voor handel is verantwoordelijk voor het voeren van de onderhandelingen namens de lidstaten, en voor het afhandelen van de handelsconflicten. Vooral het landbouwbeleid van de Europese Unie ligt regelmatig onder vuur van andere landen omdat het oneerlijke concurrentie in stand houdt. De Europese Unie is voorstander van een brede liberalisering (lagere tarieven, minder quota) van de handel. Wel wil de EU toestaan dat ontwikkelingslanden hun producten beter beschermen.

Omdat de landen samen de besluiten nemen zijn ze samen de baas van de WTO, verenigd in de Ministeriële Conferentie. Die wordt zo genoemd omdat alle ministers van de aangesloten staten minstens één keer per twee jaar vergaderen. Vaak leidt dat tot grote demonstraties. Voor dagelijkse onderhandelingen en technische kwesties zijn er allerlei raden en comités ingesteld.

Ter ondersteuning van de WTO is er een secretariaat opgericht. Dat houdt alle onderhandelingen bij, en verzorgt de informatievoorziening naar de aangesloten landen. Om minder ontwikkelde landen te helpen geeft het secretariaat hen technische en juridische ondersteuning. In de figuur van directeur-generaal Pascal Lamy speelt het secretariaat een grotere rol; informeel trekt en begeleidt Lamy het hele proces van onderhandelingen.

Reageer

Delen: